W 1932 roku w południowo-wschodniej Polsce, w okolicach miasta Białowieża na terenie istniejącej tam puszczy utworzono Białowieski Park Narodowy. Obecnie ten ścisły rezerwat zajmuje ponad 10 000 ha i należy do najlepiej zachowanych naturalnych terenów leśnych w Europie.
Przestrzeń puszczy w większości pokrywają lasy liściaste, przede wszystkim dębowo-grabowe, czyli tzw. grądy (47% powierzchni). Na suchych obszarach występują sosny i świerki, zaś podmokłych i zalewanych – jesiony i olchy. Nie brakuje pozostałych typów roślinności. Spotyka się tu gatunki wyjątkowo rzadkie jak: pełnik europejski, fiołek bagienny, arnika górska i kosaciec syberyjski.
Przez białowieski rezerwat przepływają dopływy Narewki – Łutownia, Przedzielna i Braszcza. Tutaj swoje źródło ma też rzeka Orłówka.
Park narodowy jest domem dla kilku tysięcy gatunków (3-4 tys.) grzybów oraz ponad 400 typów porostów.
Najbardziej charakterystycznym przedstawicielem świata fauny w tych okolicach od wielu lat pozostaje król puszczy – żubr. Jego populacja wyginęła w wyniku ekspansywnej działalności człowieka na początku XX wieku (1919 r.). Badacze i miłośnicy przyrody sprowadzili jednak poszczególne osobniki z ogrodów zoologicznych i podjęli się ich ochrony. Obecnie polska część białowieskiej kniei jest zamieszkiwana przez ponad 400 żubrów.
Największą grupą kręgowców są ptaki, a wśród nich lelki i charakterystyczne dzięcioły. Poza tym żyją tu sowy i inne skrzydlate drapieżniki.Z gromady ssaków znajdziemy tu wilki, jelenie, dziki i tarpany. Ogółem występuje ponad 11 000 przedstawicieli różnych gatunków zwierząt.
Białowieski Park Narodowy od 1979 roku znajduje się na liście UNESCO, a ostatnio ubiegał się także o miano jednego z siedmiu nowych cudów świata. Co roku odwiedza go około 140 000 turystów.
K.P.
