W północno-wschodniej Polsce rozciąga się malownicza dolina. Jest ona regularnie zalewana przez wody przepływającej tędy rzeki Biebrzy – dopływu Narwi. Dzięki naturalnym procesom na podmokłym obszarze pojawiają się bagna i torfowiska.
Trudno dostępny, rzadko zaludniony teren stanowi unikalną urokliwą ostoję dzikiej przyrody. Brak destrukcyjnej działalności człowieka pozwala rozwijać się licznym gatunkom roślinnym niespotykanym nigdzie indziej w Polsce. Różnorodny świat flory wykształcił na rozlewisku wiele bardzo rzadkich typów storczyków, widłaków, rosiczek i innych.
W 1993 roku całą dolinę Biebrzy objęto ochroną tworząc na jej terenie największy w kraju park narodowy. Szczególnym obiektem troski stały się obszary lęgowe ptaków błotnych. Najbardziej charakterystycznymi przedstawicielami tutejszych skrzydlatych mieszkańców są: bataliony, dubelty, bekasy, żurawie, kuliki, puchacze, orliki. Sporadycznie natknąć się można na cietrzewia czy sowę błotną. Olbrzymie połacie mokradeł stanowi też doskonały punkt postojowy dla gatunków wędrujących.
Ponadto w latach II wojny światowej kotlina była jedynym miejscem w Polsce, gdzie przetrwała populacja łosi. Obecnie żyje tu około 600 przedstawicieli tego gatunku. Bagniste okolice Biebrzy zasiedlają również jelenie, sarny, dziki, zające, bobry, wilki, lisy, kuny, wydry, łasice i gronostaje.
Miłośnicy dzikiej, nieskalanej ingerencją człowieka przyrody z pewnością znajdą w tym ptasim raju własny ukochany zakątek.
K.P.
