Egipcjanie wierzyli, że  istnieje życie po śmierci, dlatego starannie przygotowywali się do ostatniej wędrówki. Ciało zmarłego balsamowano i mumifikowano, by dobrze służyło w nowym życiu. Wyciągano wnętrzności i zastępowano je ziołami. Główne narządy składano do specjalnych naczyń.

Zmory to półdemony, które dręczą śpiących i wysysają z nich krew. Marami, bo tak też niekiedy je nazywano, stawali się ludzie o zrośniętych brwiach, różnokolorowych oczach, siódme córki, dusze potępieńców i grzesznych kobiet.

Słowianie wierzyli, że duchy przodków często pozostają na długi czas ze swoimi bliskimi i pod postacią tak zwanych domowików zamieszkują obejścia. Uważano, że szczególnie lubią kąty, szczeliny, zapiecki, a także wszelkie przytulne i ciepłe miejsca półmroku.

Muzułmanie, tak jak chrześcijanie wierzą w Niebo, Piekło, Sąd Ostateczny i zmartwychwstanie. Uważają, że po śmierci w dostaniu się do Raju pomóc mogą tylko jałmużny, które zmarły czynił w trakcie życia, głoszone przez niego nauki i modlitwy niewinnych dzieci. Najważniejsze są jednak wiara i dobre czyny odchodzącego.